مری: قبلا این‌ها رو پشت سر گذاشتیم.
زفیر الکسیس نوین.
تو باید متوجه می‌شدی.
پننس: آمالیا. آمالیا ؟آمالیا!
♪ ♪
چند وقته بیرونم?
به اندازه کافی.
لاوینیا: باید اعتراف کنم.
فکر می‌کردم دعوا بالاتر بگیره.
مالادیل: سپس چشم‌های نابینایان
باز می‌شود,
،و گوش‌های ناشنوایان
دیگر متوقف نخواهند شد.
آن‌گاه مرد چلاق مانند گوزنی خواهد جهید.
و زبان لال نغمه خواهد سرود.
تو معما و نغمه و سروری.
و من تو را بابل صدا می‌زنم.
این خانه برای خدا ساخته شده.
♪ ♪
می‌تونم حسش کنم.
تو چی؟
اینجا.
دیگه دردی نداره.
اون فقط...
مردم تو یه برج ساختن، بابل...
که به بهشت برسه.
و دنبال یه اسم برای خودشون بودن.
اسمی که تا ابد به هم پیوندشون بده
برای همیشه، آمین.
برای این‌که دیگه بعد از اون گم نشن.
ولی من دوستانم رو گم کردم.
کلارا.
سرهنگ.
من بی‌احتیاطی کردم.
حالا فقط یه پلیس غمگینم.
باید یاد بگیرم ار آدم‌های خوب مراقبت کنم.
تو؟
باید خودتو ثابت کنی.
هرکی یه موقعی مورد امتحان قرار میگیره.
♪ ♪
توی کوره‌ی آهنگری پتک میخوره.
خنده‌دارهکه من هنوز آتیش نگرفتم. شاید نمیتونم.
شاید...
آتیش نمیگیرم.
کاشفه به عمل اومد که خدا نمیخواسته
این مردم اسم واقعی‌شونو پیدا کنن.
حتی نمیخواسته به بهشت هم راه پیدا کنن.
برجشون رو خراب کرد، و زبانشون رو به‌هم‌ریخت.
و روی زمین پراکنده‌شون کرد،
که هیچ‌وقت، به هیچ عنوان نتونن هم‌دیگه‌ رو پیدا کنن.
پس برای همیشه تنها میمونن. و اون--
میفهمی، بابل؟ داره صحبت میکنه؟
چی داره میگه؟
نه...
کمک.
داره کمک می‌خواد.
♪ ♪
و زبان لال،
نغمه خواهد سرود.
مسن: دخترم...
کجاست؟
اشتباه متوجه شدید سرورم! دخترتون مرده!
وقتی داشتین...
جلوی چشم کل دنیا خاکش میکردید من کنارتون وایستاده بودم!
اون حالا دیگه تنهاست.
دخترتون تو یه جای دور توی گذشته مونده.
♪ ♪
چیکار کردی?
هوراتیو: جایی داری میری؟
♪ ♪
راننده: مراقب خودت باش!
♪ ♪
پیداش کن.
چرا نباید مرده باشه؟
-کاربین رو بیار برام. -آره، برو اسلحه‌های بزرگ رو بیار. (کاربین به معنی تفنگ لوله کوتاه)
لاوینیا: به اون چاه نگاه نکن.
آمالیا: روز بدی داشتم.
لاوینیا: میخوام این‌طوری فکر کنم که داره بهت صدمه می‌زنه
که داریم به مخلوقات دیگه آسیب می‌زنیم.
همیشه بهش مشکوک بودم. ولی من و دکتر،
نتوستیم برای اثبات این نظریه از پوسته بگذریم.
♪ ♪
تو و هیگ
آره، چه تأسفی.
شما اصلا نمیدونید گالانتی چه‌قدر برای ما ارزشمنده.
و برای آینده جهان.
لاوینیا: فکر می‌کردم شما در مقابل عشق خوش فرجام ایمن باشین.
خانم ترو. این یکی از چیزهاییه که
در مورد شما برام جذاب بود.
و البته، دقیقا می‌فهمم
این مخلوق برای تاچد چه معنایی داره.
برای همینه که باید بمیره.
مهم نیست به چه بهایی.
شامل برادر خودت هم میشه، لاوینیا؟
مخصوصا برای برادر خودم.
مطمئنم که تو فکر میکنی بیشتر دوست‌داشتنیه
تا عجیب.
یه موجود عجیب غریب که جامعه درکش نکرده.
خانم آدایر، شاید نگاه گذرایی، یکم عصبانیتی چیزی دیده باشید.
عصبانیت آگوستوس چیز کوچیکی نیست،
ولی چرخشش باعث شده کشنده‌ترش کرده.
این مردی نیست که من می‌شناسم.
خب، عشق کورت می‌کنه.
ولی پرده از جلوی چشم‌هام کنار رفته.
می‌دونم که وظیفه‌ام درمان آگوستوسه.
برای امنیت شما.
و محض رضای این جهان، که خانم ترو
نگرانشه.
تو هیچ‌جوره نمیتونستی بفهمی که این دور ها رو از بین می‌بره.
خودت گفتی! داره بهمون آسیب می‌زنه!
اگه گالانتی رو بکشین، باید به ما هم شلیک کنید!
-چی؟ -لاوینیا: عزیزم، من اصلا نمیخوام بهت شلیک کنم.
فقط ازت می‌خوام تماشا کنی.
- «باید به ما هم شلیک کنید؟» -فقط می‌خوام جلوتون رو بگیرم.
-نمی‌دونم چی باید بگم. -شاید یه چیزی که
به کشتن دادنمون از عوارض منفی‌ش نباشه.
نظرت در مورد عوارض مثبت آزاد کردنمون چیه؟
میخ زنگ زده، سیم تلفن فرسوده.
-چه تکنولوژی پیشرفته‌ای. -بهترین نوعش.
-دلم برات تنگ شده بود. -میدونم.
فرنک! فرنک.
کارای خیلی مهمی باید انجام بدیم.
باید خوش بگذرونیم.
نگران نباش. اون از قبل شروع کرده.
فرنک، لطفا به ما ملحق شو.
من ...
من یه کار خوب انجام دادم.
این حس جدیده.
-هریت کمک کرد. -هریت کمک کرد؟
انگار داشت مهم‌ترین سخنرانی قرن رو انجام می‌داد.
اون کجاست؟ دختره کجاست؟
پریمورس: لیلی، تو تازه اومدی اینجا،
برای همین شاید ندونی همه آدم‌های یتیم خونه
یه جورایی تحفه‌ان. اینجا حتی اگه یکی خیلی گنده باشه
سعی می‌کنیم بهش خیره نشیم.
به‌نظرم تو فوق‌العاده ای.
هوگو: فرنک، ما بردیم.
یتیم خونه رو نجات دادیم.
تبریک میگم.
فکر نمیکنم لیلی دیگه به مراقبت ما نیاز داشته باشه.
دیر یا زود میاد لیلی رو ببره.
و وقتی این کارو بکنه،
من منتظر میمونم.
هوگو: تو مورد پژوهشی اولیه رو پیدا کردی.
خب پس میتونی مسن رو دستگیر کنی.
دیگه اون دوره گذشته.
ببخشید، یه گوشه وای‌نمی‌ایستم
ببینم یه مرد خوب دارخه تا آخر عمرش می‌افته تو زندان
برای قتل یه مرد شیک و پیک لعنتی به درد نخور.
اونم نه وقتی که اون مرد کسیه که من...
-که برا من مهمه. -نباید این‌جوری صحبت کنی.
واقعیته. دارم احساسم‌ رو میگم.
واقعی . . . نیست.
امکان نداره.
این.
چرا نمی‌بینیش؟
ما یه دختر کله‌گوزنی رو
آوردیم به یه یتیم‌خونه که زنی که مراقبش باشه که
به جای دست آتیش داره
و یه غول زن تازه کار
به‌نظرم این که چی امکان داره
خیلی قابل بحثه.
-لاوینیا: تمومش کن. -نگهبان: بله، بانوی من.
نگاه کردم، و یه اسب کمرنگ دیدم.
و اسمش که گرد مرگ روش نشسته.
♪ ♪
میبل!
♪ ♪
سلام پوست ریز.
لعنتی‌های ترسو، مردان درشکه سوار.
-همین الان راه افتادن. -دختر تو عاقلی.
یادت باشه، یه زن اشراف‌زاده برای من
ارزش‌مندتر از ارتش آدم‌های ضعیفه.
میبل!
♪ ♪
این اواخر سرت خیلی شلوغ بودهِ نه؟
با این لشکرکشی‌ها.
نقشه توی نقشهُ توی نقشه.
راستشو بخوای، تو هر کاری که میخوای بکنی،
انرژی خیلی زیادی با خودت توی اون کار میاری.
و نمی‌خوام فکر کنی
من هم تحسین نمیشم، اما...
می‌بینی،
لاوینیا، دیر یا زود . . .
یکی باید جلوی تو رو بگیره.
♪ ♪
وگرنه، به چی تبدیل میشی؟
خب؟
نمیخوای سرم داد بزنی؟
بگو ببینم من چقدر مایه‌ی افسوسم؟
می‌تونستی داد بزنی و کمک بخوای.
همیشه دست بالا رو داری.
بگو ببینم، لاوینیا.
هیچ کاری از دستم برنمیاد
که بتونه متعجبت کنه؟
♪ ♪
مسن: ارون!
ارون! اینجایی؟
ارتشت رو احضار کن!
سنت گرایان!
-باید احضارشون کنی! -دکلان: احضارشون کنم؟
هرچه زودتر موش‌ها رو از لندن بیرون میکنم.
نه.
برای همین دارم صداش میزنم.
میفهمی چی دارم میگم؟
منو از این . . .
شهر خراب شده ببرین بیرون
قبل از این‌که خودش خودشو زنده زنده ببلعه.
-اینجا چی شده؟ -چی شده؟
دکتر نوبت خودشو انجام داد
و همه چیز رو در مورد نقشه کوچیکمون فهمید.
جمعیت: لندن باید به آتیش کشیده بشه!
لندن باید به آتیش کشیده بشه!
لندن باید به آتیش کشیده بشه . . .
♪ ♪
مالادی: و اون باید از روی زمین بلند شه!
ازش دور شو.
اگه بخوام کشته بشه،
جونشون که نجات نمیدم، نه؟
ببین، منم پوست-ریزم.
اونقدرا هم که تو میگی سخت نیست.
♪ ♪
مریل: آمالیا.
حرف زدن همیشه به معنی گفتن نیست.
-چی دیدی؟ -یتیم خونه.
پننس: دیگه چی؟
♪ ♪
اونا تو خطرن. حتی هیچ دفاعی هم ندارن.
من شبکه برق لعنتی رو ترکوندم.
نمی‌تونیم اینجا ولش کنیم. نه با اون. پننس!
باید بگی.
کمکم کن یه راهی برای درمانش پیدا کنم.
فقط در این حد می‌دونم که اگه آخرای زندگیم هم باشه،
و از خودم بپرسم تو این زندگی که بهم داده شده چی‌کار کردم،
ناخودآگاه به این نتیجه می‌رسم که دوستانم رو رها کردم.
اون هم نه وقتی که بیشتر از همه بهم نیاز داشتن.
همیشه با انتخاب‌ها مشکل داشتی، نه؟
اگه بهش آسیب بزنی، می‌افته دنبالت و دمار از روزگارت درمیاره.
هر کدوممون زخم‌های خودمونو داریم.
♪ ♪
باید یه جوری باهاش کنار بیای، آنیل.
وقتی برای اولین بار دیدمش، سنجاقک بود!
اون توی آسمون مثل یه قضاوت در سکوت درخشید
ولی توی آب دوباره کوچیک بود
فقط یه ماهی آوازه‌خوان بود حالا ببینش
اوه، حالا دیگه بزرگ شده.
.تغییر کردن درد داره
میدونم.
آه...
آه!
شبیه دکتری، و بوی دکتر رو میدی!
تو یه‌جورایی . . .
هیگ/مادر: بیشتر.
-بیشتر? -هیگ/مادر: ما از توی سیم‌ها اومدیم.
اونجا جند نفرین؟ لژیون، نه؟
داری نابودش می‌کنی.
می‌خواستم صبر کنم.
17, شیشصد روز مونده تموم شه.
قرار بود خاص باشه.
این میزبان ...
آسیب . . . دیده.
- ولی باید این کارو بکنم. - باید کار این سیم‌پیچ فانی رو تموم کنم.
ولی وقتی که دارم با یه کد رمز صحبت می‌کنم که نمی‌تونم کارم رو بکنم. میتونم؟
احساسات کجا رفته پس؟
♪ ♪
احساسات . . .
هیگ: دنبال کسی ام که یه مطالعه خاص انجام بده
توی خونه‌ی من.
تو باید سارا باشی.
به نظر می‌رسه چیزی که می‌خواستیم رو پیدا کردیم.
برای جن گیری خوب و قدیمی.
-دفاع رو بالا بگیرین. -برق نیست.
سنت‌گراها دارن میان!
-کاترین ! کاترین. -کجا بودی؟
-هوراتیو، چی شده؟ -ایزایا کجاست؟
-پیش بچه‌هاست. چی - - -خب، خوبه.
داره بهمون حمله میشه. پس ایزایا رو وردار
مکان امنی برای قایم شدن پیدا کن، و بیرون هم نیا.
فهمیدی؟ می‌خوام جفتتون توی امنیت باشین.
فولادی که توی دستامونه رو میخوای
-یا ف.لادی که توی قلب‌هامونه? -جمعیت: آره!
-آره! -بذارید دکتر تفنگ‌های لعنتیمون رو بسوزونه.
بازم شمشیر داریم، نه؟
-جمعیت: آره! -بازم مشت و دندون داریم!
جمعیت: آره!
تمیزش کنین!
بسی: در رو باز کن!
انی: ما برای همین کار آموز دیدیم!
وقتشه هر چیزی که بهمون داده شده رو استفاده کنیم. باشه؟
♪ ♪
از این طرف! از این طرف! از این طرف!
♪ ♪
بیاین بریم!
♪ ♪
وای خدای من! صورت‌هاشونو ببین - - -
داریم نوبتمونو از دست میدیم.
♪ ♪
پننس، نه!
-تو داخل نمیری! -چرا؟ باید بهشون کمک کنیم!
به پشتیبانی نیروهای دفاعی نیاز داریم. امنش کن.
جایی که بتونیم همه رو بیاریم. من میرم داخل و میارمشون.
زود باش برو، زود باش
-بذار برم! بذار برم! -پننس! برو!
-چرا داری این کار رو می‌کنی؟ چرا داری این کار رو می‌کنی؟ -گالانتیل بهم نشونش داد.
چیزی‌که...
اتفاقی که باید بی‌افته رو نشونم داد.
داری چیزی رو ازم پنهون می‌کنی؟
تو داشتی توی ایستگاه برق یه چیزی رو ازم قایم می‌کردی.
و حالا داری یه چیزی رو ازم قایم می‌کنی.
-نه. -پس قسم بخور.
به جون من.
-میرتل، نه. -میرم داخل.
نه، از دستورات من پیروی میکنی، فهمیدی؟
تو ما رو ول کردی.
تو سر مأموریت خودت ییتیم‌خونه‌ی لعنتی رو به خطر انداختی.
حالا ازم می‌خوای از دستوراتت پیروی کنم؟
میرم دوستم رو پیدا کنم.
میرتل، صبر کن.
♪ ♪
آمالیا: ماندی.
-تو مطمئنا از وقت لعنتی‌ت استفاده کردی. -بقیه کجان؟
-فرستادیمشون قایم شن. اون داشته پوشش می‌داده. -اونا خیلی زیادن.
-نمیتونم لیلی رو پیدا کنم. -کی?
-خیلی ها رو از دست دادی. -می‌دونم.
پریمروز?
میرتل. میر . . .
برو دنبالش. ابن پایین به جستجو ادامه می‌دیم..
میرتل?
پاکسازی کنید.
نه . . . پریمروز!
نه.
پریمروز: برگرد!
میدونم.
-تو چی؟ -می‌تونم صحبت کنم.
خیلی خوشحالم.
ولی میریتل, خیلی بد بود.
می‌خواستم بجنگم. می‌خواستم سعی کنم بهشون کمک کنم.
و بعد ...
-فقط قایم شدم. -مشکلی نداره.
فقط به این فکر کن که الان دیگه می‌تونی برگردی خونه.
پیش همه دوست‌هات و توپ تازه واردت!
-میتونی با ملکه ملاقات کنی. -نمی‌خوام با اون ملکه کوفتی ملاقات کنم!
♪ ♪
هیچ‌وقت نمی‌تونم مثل بچه‌ی آدم تعظیم کنم.
مامان گفت همیشه این کار رو می‌کردم.
و دوست‌هام هم همه‌شون آدم‌های گند دماغ وحشتناکی بودن.
تو تنها دوستی هستی که تا حالا داشتم.
ولی قطعا...
میدونم خونواده‌ت میخوان برت گردونن، پس.
اونوقت منو نمی‌خوان.
الان منو نمی‌خوان.
خب پس,
دیگه قرار نیست یتیم باشیم.
چون که قراره هم‌دیگه رو داشته‌باشیم، نه؟
خیلی خوب.
می‌تونیم بریم پایین تا برسیم به دروازه --
میرتل، نمی‌تونیم بریم.
باید به‌شون کمک کنیم.
باشه، آمالیا رو پیدا می‌کنیم.
این بهترین دوستته، ترسو خان؟
من که برا خودمو یادم میاد، تو چی؟
نانسی من.
بذار یه چیزی بهت بگم.
میخوام یه معامله خوب باهات بکنم.
تو میای اینجا،
و من این چاقو رو میکنم تو شکمت درست همون‌طور که خودت کردی نانسی من.
و این‌جوری،
پرنسس گوچولوت از این‌جا زنده بیرون میره!
میزتل، نکن.
♪ ♪
-میزتل، نه! -تموم شد. بیا بریم.
خیلی راحت میره داخل.
دقیقا همین‌طوری!
تو لیاقتت این نیست.
من هستم.
پریمروز!! پریمروز!!
مرد: نه نه نه! لطفا! کمک!
♪ ♪
آمالیا? خونواده‌ی من رو ندیدی؟
لعنت بهش.
این رو دیگه نمی‌تونم جمعش کنم.
برو.
♪ ♪
دزیره: ساکت! هیس، صدات در نیاد.
سایمون: همان‌ها از شراب خشم خدا خواهند نوشید!
و قلمروشان،
آکنده از تاریکی و عذاب خواهد بود!
بیا بریم
بیا برقصیم.
♪ ♪
لیلی! لیلی!
می‌دونم که اینجایی.
بیا بیرون.
همین حالا.
خدای من.
♪ ♪
لیلی.
یتیم‌خونه زیر و رو شده. بذار ... بذار ببرمت یه جای امن.
نه، ترجیح میدم بمیرم ولی دوباره تو اون زندان تنها نمونم!
نیازی به این کار نیست. دیگه مجبور نیستی قایم‌شی.
قایم‌شم؟
تو در رو به روی من بستی!
این کار به نفع خودت بود.
-چون من خجالت می‌کشیدم. -نه، چون تو هیولا بودی.
- تمومش کن! - نه! نه!
می‌بینی?
اون هیولا هنوز نرفته.
هیولا هنوزم اینجاست بابایی, و همیشه همین‌جا میمونه.
نه.
لیلی: ولم کن!
من جای تو بودم این کار رو نمی‌کردم.
♪ ♪
برو.
-مسن: تو سنت گرا نیستی. -فرنک: نه، نیستم.
-چی میخوای؟ -عدالت.
برای قتل مری برایتون.
برای شکنجه‌ی سارا ایسون.
برای زندانی شدن دختر کوچولوی خودت
که سال‌ها تو تاریکی زندانیش کردی
در حالی‌که روی کثافت خودش نشسته بود و داشت جیغ می‌زد و زجه می‌زد
آه!
مسن: عدالتی وجود نداره.
قانونی وجود نداره. فقط آدم‌ها وجود دارن
و هر چیزی که بخواد اراده کنه که انجام بده.
متأسفانه داری خودتو سر راهم قرار میدی.
آه!
شاید بدونی که تو رو توی ناودونی پیدات کردم.
داشتی به ستاره‌ها نگاه می‌کردی.
فرنک: وای، نه.
دست از تلاش نمی‌کشی، نه؟
من تو رو سرزنش‌ت کردم، و زخمی‌ت کردم,
و تو رو به نام هر خدای
دروغین طرد کردم. ولی تو همچنان داری پافشاری میکنی.
تو چی هستی؟
سارا...
فکر میکنم همه‌چی یادت اوم، نه؟
صدای پشت خط.
داره توی تاریکی زمزمه می‌کنه.
مادر.
این دست رو راهنمایی کرد.
و حالا ما داریم این گوشت رو راهنمایی میکنیم.
و اگه نتونیم قرض بگیریم، نابودش مبکنبم.
هیگ/مادر: خیلی نمی‌تونیم جلوی خودمون رو بگیریم.
و . . . داغ . . . میشیم.
سیم‌ها. از این‌جا اومده.
هیگ/مادر: نه.
مثل رودخونه آتشی که از درخت بلوط میاد بیرون.
♪ ♪
مالادی: و وقتی رفت،
هیچی جز یه کنده‌ی سوخته باقی نموند.
مادر.
نه.
-اون داخل من لود. -مالادی: اون اهریمن بوئ.
نه...
اون قارچ بود.
آروم...
گسترش پیدا میکنه
و قسمت‌های بیشتری از اون رو میگیره.
هرچیز که تا حالا نشده.
و هیچ‌وقت نبوده...
مادر.
میدونی، دکتر
قبلا فکر می‌کردم ما همه‌مون پیاده نظام یه بازی هستیم.
و از قوانین خبری نداریم.
و نمی‌تونیم بازیکن‌ها رو ببینیم.
ولی حالا می‌دونم . . .
که همیشه . . .
حق انتخاب داریم.
♪ ♪
ببین چه کسی رو آوردم که باهات احوال‌پرسی کنه.
دوست قدیمی‌مون.
یادته?
آره، سارا.
یادمه.
♪ ♪
و چشم‌ها نابینایان باز خواهد شد.
♪ ♪
-کاترین! -هوراتیو?
داخل بمون!
♪ ♪
پننش: آمالیا?
آمالیا?
هوراتیو: هی، هی، هی!
مالادی: من قبلا مردم.
فکر می‌کردم کار وحشتناکیه..
ولی اون‌قدرا هم نبود.
یه لحظه.
مالادی: درون تاریکی.
هوراتیو: لعنتی، لعنتی، بیا بریم!
خانم ترو.
♪ ♪
تا وقتی قلبم بتپه، شما رو داخلش نگه‌می‌دارم.
تا جان در بدن دارم.
هر کجا اسم‌تون بیاد به‌شون میگم.
اگه مشکلی نداره.
زفیر الکسیس نوین
کسانی‌که زندگی‌شونو برای دوستان‌شون دادن.
♪ ♪
مرگ تسلطی نداره.
نه روی ما.
ما قبلا تجربه‌اش کردیم.
حرف زدن با گفتن یکی نیست.
تو زندگی‌تو برای دوست‌هات دادی.
چون ما می‌خواستيم كه بفهمي...
كه ما هم بوديم همين كار رو مي‌كرديم.
♪ ♪
يه بار بهم كادويي دادي.
براي آزاد كردنم.
♪ ♪
-فرنك? -من اومدم.
باشه. باشه
مشكلي نيست.
♪ ♪
تو نبايد خونه‌مونو ازمون بگيري!
♪ ♪
پننس: یعنی گالانتیل رفته?
آمالیا: اون هیچ‌وقت نرفته بود.
اون همیشه این‌جا بوده. داخل ما.
♪ ♪
مرگ هیچ تسلطی نخواهد داشت.
که برنامه‌اش همین بود.
از خود گذشتگی.
خود را در اختیار دیگران گذاشتن.
و هاگ ها؟
هاگ‌ها نه.
دانه‌ها.
اون خودشو توی ما کاشت.
ما گالانتیل هستیم، پننس.
و حالا, بیشتر هم خواهد بود.
زیباست.
♪ ♪
ببین! اون‌ها همه‌جا هستن!
پننس ما همه‌جا هستیم!i>
توی خیابون توی صورتش تف انداختن و توی خونمون به قتل رسید.
چیه، فکر می‌کنی نفرت با سنت‌گراها میمیره؟
گالانتیل ما رو برداشت برای خودش.
جهان ما رو بدون "ببخشید" مستعمره خودش کرد.
فکر میکنی هیچ‌گدومشون این رو میخواستن؟
- تو همیشه می‌گفتی دوره‌ها موهبت‌ان. - ببین!
فقط یه نگاه به اطرافت بنداز!
ببین موهبت‌های من چه بلایی سرمون آوردن!
همینه!
-این همون آینده‌ایه که وعده داده‌شده‌بود! -نه.
پننس، ما اینجاییم که آینده رو تغییر بدیم!
من یه موج رو تغییر دادم.
-و گالانتیل بهم نشون داد - - -گالانتیل. گالانتیل ازت سوءاستفاده کرده.
و من هم همین‌طور.
هیچ‌وقت این‌طوری نیوده.
حتی یه بار هم نه.
آمالیا . . .
بهت گفتم که تا آخر دنیا دنبالت میام.
ایناهاش.
♪ ♪
♪ پیدات میکنم ♪
♪ زیر آفتاب سر صبح ♪
♪ وقتی تازه شب شده ♪
میرتل/مادر: ♪♪ ماه رو نگاه می‌کنم ♪♪
♪ ولی... ♪
♪ تو رو می‌بینم . . . ♪
♪ من.. ♪
♪ تو رو می‌بینم ♪
♪ تو همه‌ی جاهای قدیمی و آشنا
♪ بذار قلب من هر دوتامون رو تو آغوش بگیره ♪
♪ کل روز ♪
♪ توی اون کافه‌ی کوچیک ♪
♪ پارک اون‌طرف خیابون ♪
♪ چرخ و فلک بچه ها ♪
♪ درختان شاه‌بلوط♪
♪ چاه آرزو ♪
♪ من تو رو می‌بینم♪
♪ توی هر روز دوست‌داشتنی تابستون
♪ در همه چیز نور و رنگ هست ♪
♪ هميشه اين‌طوري به تو فكر مي‌كنم
♪ پیدات می‌کنم زیر آفتاب صبح♪
♪ وقتی تازه شب شده ♪
♪♪ ماه رو نگاه می‌کنم ♪♪
♪ تو رو می‌بینم . . . ♪
♪ من.. ♪
♪ ♪